بزرگترین وجه تمایز انسان و خیوان همینه. حالا اگه انسان هم بیاد مثل حیوان فقط در جهت رفع نیازهای مادی خودش که مهمترینشون گرسنگی و شهوت هست حرکت کنه ٬ انسان حیوان میشه یا لااقل شبه حیوان. این همون چیزیه که توی وجود غالب آدمای غربی نهادینه شده و بقول آقای قرائتی هیچی بجز غذا و شهوت نمیشناسن. آدما از وقتی بدنیا میان تا ۱۰-۱۱ سالگی کوچکترین مشغله ی ذهنی راجع به جنس مخالف ندارن. ولی از این سن به بعد به دلایلی که مهمترینشون آگاهی های جنسی و بلوغ جنسیه تمام فکر و عشق و ذکر و آرزوشون جنس مخالفه و این شرایط معمولا تا قبل از ازدواج ادامه داره. که دلیلش هم همون فراموشکاری آدماس. خیلی چیزایی که الان خدا بهمون داده آرزوی دیروزمون بود. آرزوهامون رو بنویسیم که فردا یادمون نره وقتی بهشون رسیدیم به آسمونم نگاه کنیم. بهرحال بعد از ازدواج عطش آدما به جنس مخالف به اعتیاد تبدیل میشه. و شکل قبلی خودشو از دست میده. بحث من بیشتر پیرامون اون بازه ی زمانی بین آگاهی و بلوغ جنسی تا ازدواجه. من نوجوان و جوان نوعی که دارم  توی این دنیا زندگی میکنم  که همه کارش حیوونای غربین و سعی میکنن بدلیل منافعشون همه ی مردم دنیا رو حیوون کنن خیلی راه سختی دارم اگه بخوام گوهر انسانیتم و روحی که خدا در وجودم دمیده رو فراموش نکنم. ۹۹٪ اونایی که رابطه نامشروع با جنس مخالف دارن ته دلشون میدونن کارشون اشتباهه ولی بازم بهش ادامه میدن. چرا؟ چون گفت و گو از مرگ انسانیت است. دخترا عروسک میشن و پسرا دلغک. همشون اگه فک کنن میدونن  رابطه با جنس مخالف تو ی سنین پایین حدود ۱۵ تا ۲۰ سال به ازدواج ختم نمیشه. ولی وا مصیبتا که اصلا فکر نمیکنن. همونطور که خدا خیلی جاها میگه ((لقوم یتفکرون ٬ یتعقلون ٬ لاولی الالباب )) کسی که از فکر کردن فراریه و مهم براش فقط ارضای نیازهای مادیشه چجوری میخواد آدم بمونه؟

سعی کردم خیلی طولانی حرف نزنم فقط یادتون نره من از همه حیوون ترم. اما شما پرواز را بخاطر بسپار پرنده مردنیست۰

فمن الله توفیق